Hatırla Ey Sevgili

Hatırla ey sevgili
Vefa dolu yılları
Belki açtık o zaman
Belki eksikti bir şeyler
Paramız yoktu belki
Belki şeker pancarıydı umudumuz
Belki bir kilogram elmaya
Belki de bir lahanaya muhtaçtık.
Hatırla ey sevgili
Çoğu zamanlar da açtık.

Ne oldu şimdi
Evlerimiz kat kat üstünde.
Sokaklar kimsesiz
Camdan cama seslenen
Komşu kadınlar nerede?
Ya bahçe çitleri..?
Hani çamaşırları kuruttuğumuz.
Hatırla ey sevgili
Açtık belki ama
Coşkundu umudumuz.

Hatırla ey sevgili
Şehirden gelenlere koşardık
Onlar konuşur, biz susardık.
Geçerdi saatler su gibi
Lambamız da yoktu
Ama ışıl ışıldı yüreğimiz.
Elektrik geldi sonra
Daha aydın olacağız sandık
Günler geçti biz yanıldık.

Şimdi avizelerin altında
Sen orada, ben burada
Yaldızlı esvaplar içindeyiz.
Bacalarda duman yok artık
Klimalı konforlardayız.
Hatırla ey sevgili
Köyün sokaklarında
Yağ satardık, bal satardık
Usta ölürdü de biz satardık.
Karanlık çökünce üstümüze
Çağla mağla derdik
Koşardık bağıra bağıra evlerimize
Fakir soframızda muhabbet demlerdik.

Hatırla ey sevgili
Yaşamak mı şimdi yaptığımız?
Yaşamak eskidendi
Tozlu topraklı sokaklarda bıraktığımız.
Yamalıydı belki elbisemiz
Belki yedek elbise bile yoktu.
Zaten “gariban”dı diğer adımız.
Çırayla aydınlanırdı evler
Biraz da loş kalırdı.
Anlık değişmezdi değerlerimiz
Menfaat için kapı çalınmazdı.
Onca yokluğa rağmen
İçimizde yaşardı insanlık
Masalarda satılmazdı.
Parasız yaşanırdı da
Onursuz yaşanmazdı.

( MUSTAFA KAŞIKCI )